خودمونی

چندی پیش کتاب کآشوب رو خوندم. عالی بود. بیست و سه ماجرا از بیست و سه نفر با محوریت عاشورا و روضه و هیئت و رابطه با امام حسین. تصمیم گرفتم کآشوب خودم را هم بنویسم...بسم اللهدو ماهی مانده بود به نیمه شعبان. اردیبهشت 91 بود. یکی از دوستانم در دانشکده صدایم زد که برای نیمه شعبان کاروانی دانشجویی به کربلا می رود و چند جای خالی دارد. می آیی؟؟می آیی...چه سوال بزرگی بود! نمی دانم چه بود که به جانم افتاد و نگذاشت همان لحظه "آره من که حتما میام" را بگویم و ذوق کنم، و به جای آن گفتم: "فکرامو بکنم خبر میدم"انگار همین حرف بی جا پایه این شد که مدام فکر کنم. دو ماه قبل، سفر عمره ای توفیق شده بود و در بین الحرمین مدینه دعا کردم که سفر بعدی خارج از ایرانم عراق و بین الحرمین کربلا باشد. حال به همین زودی دعایم داشت مستجاب می شد اما امان از فکرهای اضافه! فکرهای اضافه و بی اساس و آخر هم این نتیجه کاملا عجیب که هنوز وقت آن نرسیده و زود است و گفتم "نمی توانم!"دو نفر از دوستان نزدیکم همراه این کاروان شدند و روزی که برای خداحافظی با من تماس گرفتند، تازه فهمیدم که چه غلطی کرده ام! درخلوت خودم اشک می ریختم و به خودم لعنت می فرستادم که آخر این جا ماندن چه بلایی بود که بر سر خودم آوردم؟با دست خودم خودم را سوزاندم...بعد از آن چندین بار از طرق مختلف مخصوصا از راه دانشگاه و عتبات دانشجویی ثبت نام کردم اما اسمم در خودمونی...

یک هفته است که در اتاقم در خوابگاه تنهام. بیشترش خوبه. به یسری کارا بیشتر میرسم و مخصوصا دوز مطالعمم بالا رفته. اما امان از فکر! همینجوریش که زیاد فکر می کنم حالا تنهایی هم بیشتر

نمیگم همش بده ها، اما یه وقتایی تبدیل به خوره میشه...

خوره ای که نمیشه یا نمیخوام جلوشو بگیرم!!!

فکر کردن چیز خوبیست. اما به شرطی که عمل خوبی هم در پی داشته باشه. یموقعایی که ندارم دیوانه کنندست واسم...

خودمونی...

امان از وقتی که لطف، وظیفه بشه... باید به خدا پناه برد فقط! همیشه باید به خدا پناه برد البته، اما اینجا باید آدم خودشو گوله کنه تو بغل خدا از دست این دو پای دهشتناک!

اونایی که لطف بقیه رو وظیفه میبینن، خیلی خیلی کوته اندیش و کوته بینن. باعث میشن که کلا پدیده لطف از بین بره...

اوضاعی شده واقعا!

خودمونی...